Σάββατο, 30 Ιανουαρίου 2010

Το πανηγύρι των Αγιών Αποστόλων

Τα πανηγύρια ήταν τρόπος διασκέδασης στα παλιά χρόνια. Ένα τέτοιο πανηγύρι ήταν και είναι το πανηγύρι των Αγίων Αποστόλων (στις 29 Ιουνίου) που ξεχώριζε από τα άλλα.
Η παράδοση λέει πως στην αρχή υπήρχε ένα μικρό εκκλησάκι και δίπλα τους μία πηγή. Σ’ αυτήν την πηγή λέγεται πως κάθε χρόνο , παραμονή της γιορτής, κατέβαινε μία ελαφίνα και έπινε νερό. Οι χωρικοί την πιάνανε τη σφάζανε και την κάνανε φαγητό που πρόσφεραν στους προσκυνητές την ημέρα της γιορτής. Μια χρονιά άργησε να έρθει και μόλις ήρθε την έσφαξαν αμέσως χωρίς να πιει νερό. Από τότε δεν ξανακατέβηκε.

Όταν κάηκε το εκκλησάκι, χτίσανε το σημερινό ξωκλήσι , το 1859, στη σημερινή θέση. Την πηγή απ’ όπου έπινε η ελαφίνα το νερό την κάνανε πηγαδάκι και φρόντισαν κατά το χτίσιμο της εκκλησίας να βρεθεί στο εσωτερικό της. Απ’ αυτό το πηγάδι έπαιρναν οι προσκυνητές το αγίασμα και ράντιζαν το σπίτι και το σταύλο για να ‘χουν την ευλογία των Αποστόλων.
Σ’ αυτό λοιπόν το εκκλησάκι λίγο πριν τα αλώνια και μετά το θέρος, έκλεβαν δύο μέρες οι Ορμυλιώτες για ξεκούραση και χαρά. Κάθε χρόνο 12 Ορμυλιώτες, οι οικονομάδες, φρόντιζαν για την οργάνωση του πανηγυριού. Αυτοί είχαν ορκιστεί την προηγούμενη χρονιά με μετάνοια στους Αγίους. Κρατώντας λοιπόν τον όρκο φρόντιζαν να μαζέψουν χρήματα, λάδι απ' τους κατοίκους κι απ’ τα γύρω χωριά, ακόμη φρόντιζαν να καθαριστεί ο χώρος και να ασπριστεί το εκκλησάκι. Έπρεπε βέβαια και να ετοιμάσουν το φαγητό που θα προσφέρονταν ανήμερα της γιορτής. Μαγείρευαν τραγιά σε δώδεκα καζάνια, όσοι δηλαδή ήταν οι Απόστολοι.
Από τα ξημερώματα ο χώρος άρχιζε να κατακλύζεται από πανηγυριώτες που κατέφθαναν πάνω στα κάρα ή στα γαϊδούρια τους. Έστρωνε ο καθένας το στρωσίδι του κάτω από τα πλατάνια και μετά τη λειτουργία γινόταν η διανομή του φαγητού. Περνούσαν από κάθε παρέα και μοίραζαν κρασί και φαΐ. Ταυτόχρονα άρχιζε το γλέντι με το χορό. Η ορχήστρα προσφερόταν δωρεάν από ντόπιους οργανοπαίκτες που πάντα είχαν τα τυχερά τους αφού ο πρώτος που έσυρε το χορό, έβγαζε και έδινε χρήματα για την τιμή που του κάνανε να παίξουν το αγαπημένο του τραγούδι.
Εκτός από το γλέντι γίνονταν και διάφορες εκδηλώσεις όπως αλογοδρομίες. Τα παλικάρια του χωριού καβάλα σε στολισμένα άλογα με στρωσίδια έκαναν αγώνες.
Τα τελευταία χρόνια το πανηγύρι αρχίζει μία βδομάδα νωρίτερα αφού υπάρχει πλήθος εκδηλώσεων. Πιο συγκεκριμένα, υπάρχει μία μουσική βραδιά με τους μαθητές πρότυπου κέντρου μουσικής " Αφοί Τσικούρη ", βραδιές επιδείξεων των γυμναστηρίων της Ορμύλιας, διάφορες εκθέσεις (φωτογραφίας, γλυπτών κ.ά.), βραδιά παραδοσιακών τραγουδιών από τη χορωδία του Δήμου Ορμύλιας καθώς και παραδοσιακοί χοροί με τα χορευτικά συγκροτήματα της Ορμύλιας ή/και άλλων περιοχών και συναυλίες. Όσων αφορά τις συναυλίες πλήθος σπουδαίων καλλιτεχνών του ελληνικού τραγουδιού έχει περάσει από το πανηγύρι όπως Κότσιρας, Τσαλιγοπούλου κ.ά. . Ανήμερα της εορτής γίνεται η Πανηγυρική Θεία Λειτουργία και έπειτα ακολουθεί το κουρμπάνι δηλαδή το λαϊκό γλέντι.

Παράπονό μου (και ελπίζω πολλών άλλων ακόμα) είναι η κατάργηση της ποδηλατοδρομίας και του αγώνα τρεξίματος τριών χιλιομέτρων σε ανώμαλο δρόμο . Ελπίζω κάποια στιγμή να επανέλθουν αυτές οι εκδηλώσεις.


(πληροφορίες πήρα από το βιβλίο 'Η ΠΑΛΙΑ ΟΡΜΥΛΙΑ')

Ακολουθούν οι στίχοι του τραγουδιού που γράφτηκε για το πανηγύρι των Αγίων Αποστόλων:



Το μύθο τούτο θα σας πω που από μικρός τον ξέρω.
Κείνα τα χρόνια τα παλιά λίγο μετά το θέρο
οι χωριανοί μας έστηναν φτωχά το πανηγύρι
μέσα στα δέντρα τα δασιά πιο κει απ’ το γεφύρι

Λίγο κρασί, λίγο φαΐ, το γλέντι ακολουθούσε
με το κλαρίνο που ‘κλαιγε και σιγοκελαηδούσε.
Σέρνανε λίγοι το χορό κι αυτοί παραπατούσαν
κι οι άλλοι ψευτοπίνανε και λιανοτραγουδούσαν.

Στα ξάφνου ελάφι φάνηκε, πήγε να ξαποστάσει
κι απ’ της πηγής τ’ αγίασμα να πιει να ξεδιψάσει.
Σταμάτησαν τα όργανα, ησύχασε στην άκρη
και το’ πιασε παράπονο και κύλησε ένα δάκρυ.

Έτσι λοιπόν κάθε χρονιά ερχόταν ένα ελάφι
να πιει νερό απ’ την πηγή κι όπως η μοίρα γράφει
να κάτσει εκεί και να γδαρθεί, στη σούβλα να γυρίσει,
να φαν, να πιουν οι χωριανοί και η γιορτή ν’ αρχίσει.

Μα μια φορά τους άργησε, ξεχάστηκε να φτάσει
την ώρα που ‘πρεπε να ‘ρθει κι ο κόσμος είχε βιάση.
Κι όταν στο τέλος φάνηκε , προτού καν ησυχάσει,
το πιάσανε και το ‘σφαξαν, το πλήθος να χορτάσει.

Κι αν το ελάφι χάθηκε για πάντα απ’ τη γιορτή μας,
εμείς κουράγιο το ‘χουμε, καθήκον της ζωής μας,
κάθε φορά να στήνουμε κεφάτο πανηγύρι
μέσα στα δέντρα τα δασιά πιο κει απ’ το γεφύρι


Ιούνιος 1995
Στίχοι: Λελεγιάννης Χρήστος
Μουσική: Κωνσταντινίδης Αντώνης


Φωτογραφικό υλικό:











1 σχόλιο:

  1. ΜΠΡΑΒΟ ΓΙΑΝΝΗ Η ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΠΟΥΔΑΙΑ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΕΙΣ ΕΤΣΙ!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Σας ενημερώνουμε ότι τα σχόλια θα αναθεωρούνται πριν δημοσιευτούν στο blog επειδή, όπως φάνηκε στην πορεία, κάποιοι χρησιμοποιούν την αμεσότητα της δημοσίευσης για να προσβάλλουν το blog και τους αναγνώστες του.
Δεν πρόκειται να λογοκρίνεται κανένα σχόλιο που θα περιλαμβάνει καλοπροαίρετη κριτική ή θα διορθώνει κάποιο δικό μας σφάλμα. Τα μόνα σχόλια που θα απορρίπτονται είναι τα υβριστικά και τα spam.
ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ ΘΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΕΙ ΤΟ ΣΥΝΤΟΜΟΤΕΡΟ ΔΥΝΑΤΟ.