Κυριακή, 22 Μαΐου 2011

Μνήμη Γρηγόρη Λαμπράκη


από Ελληνικό Καφενείο 
Του Θανάση Νικολαΐδη

 
(“Φίλος μεν Πλάτων, φιλτέρα δε η αλήθεια”) 


 
ΜΑΗΣ του ’63 και ο Λαμπράκης «έπρεπε να πεθάνει». Το πέτυχαν, με τον πιο βάρβαρο τρόπο. Στη Θεσσαλονίκη των Τριανδριτών με τις πέτρες στο καλάθι για την αντισυγκέντρωση, με τους ΕΚΟΦίτες μαινόμενους και τους Πιτσώκους… ομπρελοφόρους να σουβλίζουν (στο ασθενοφόρο) τον αιμόφυρτο Τσαρουχά. Τον Λαμπράκη τον πέτυχαν. Τον δεύτερο τον αποτέλειωσε, αργότερα, η Χούντα. 
ΟΛΑ κανονισμένα και υπολογισμένα. Είχε κάνει καλή (προπαρασκευαστική) «δουλειά» ο μοίραρχος, καλύτερη οι «επιτελείς» που τη σχεδίασαν συντονισμένα με το παρακράτος και το σχέδιο προχωρούσε. Και οι αστυνομικοί στο πόστο τους, αδρανείς και ανενεργοί και το φολκσβάγκεν που θα τον μετέφερε(;) αιμόφυρτο στο νοσοκομείο. 
 ΟΛΑ, σε… ιδεολογικό υπόβαθρο στρωμένο από Γιοσμάδες. Με τους δυο ροπαλοφόρους στο τρίκυκλο που έτρεχε στη...

Βενιζέλου έχοντας βγει απ’ τη Σπανδωνή. Οι τραμπούκοι λυσσομανούσαν.  Ο Εμμανουηλίδης άλλη προσταγή δεν περίμενε. Το ρόπαλο βρήκε τον στόχο, ο Λαμπράκης κατέρρευσε και ο Γκοτζαμάνης (πιωμένος, δασκαλεμένος και αποφασισμένος) συνέχιζε τη φρενήρη πορεία, μέχρι τον «αμύητο» τροχονόμο. Ωστόσο, δεν υπολόγισαν στον «Τίγρη» και η καρδιά των οργανωτών χτυπούσε δυνατά. Κι άρχισε η έγνοια της Αστυνομίας πώς να καλύψει τους δολοφόνους. 
ΚΙ ύστερα η… κοροϊδία των παραπομπών. Με το «άστρο» του Σαρτζετάκη να ανατέλλει, τον Δελαπόρτα να «κελαηδάει», αλλά με τους ενόρκους αμίλητους και τρομαγμένους. Οι προφυλακίσεις αξιωματικών, όσο να μετριασθεί η αγανάκτηση των δημοκρατικών και των έντιμων πολιτών. Η χούντα έρχονταν και το δικαστήριο δεν τόλμησε. Οι «βαθμοφόροι» απαλλάχτηκαν, οι φυσικοί αυτουργοί καταδικάστηκαν (μερικά χρόνια φυλακή) για να τους βγάλει η Χούντα μετ’ επαίνων και η θυσία του Γρ. Λαμπράκη «ξεχάστηκε».
ΕΙΝΑΙ Μάης και τα θυμηθήκαμε. Μια ματιά στο «Ζ» του Βασιλικού, και στην ταινία του Γαβρά φρεσκάρει τις μνήμες και προχωράμε. Στην έρημο με τα ισιωμένα και ιδεολογικά ανύπαρκτα. Με το μάτι του τηλεθεατή στους μηρούς «τραγουδιστριών» της Γιουροβίζιον, το αυτί τυμπανισμένο απ’ τους ρυθμούς και το θεματολόγιο των μεσημεριανούδων σε καθμερινή βάση. Χωρίς ψυχή, γούστο και συναίσθημα. 
ΩΣΤΟΣΟ, ο Γρ. Λαμπράκης γράφτηκε στην ιστορία κι έγραψε τη δικιά του. Μέρες Μαγιού και «Ο Λαμπράκης ζει». Για τον κάθε έντιμο έλληνα, που δεν «εκμεταλλεύεται» τη μνήμη του. Εκείνοι που τον ήθελαν νεκρό πέθαναν και «πέθαναν».

Διαβάστε περισσότερα εδώ:http://www.sansimera.gr/biographies/164

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σας ενημερώνουμε ότι τα σχόλια θα αναθεωρούνται πριν δημοσιευτούν στο blog επειδή, όπως φάνηκε στην πορεία, κάποιοι χρησιμοποιούν την αμεσότητα της δημοσίευσης για να προσβάλλουν το blog και τους αναγνώστες του.
Δεν πρόκειται να λογοκρίνεται κανένα σχόλιο που θα περιλαμβάνει καλοπροαίρετη κριτική ή θα διορθώνει κάποιο δικό μας σφάλμα. Τα μόνα σχόλια που θα απορρίπτονται είναι τα υβριστικά και τα spam.
ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ ΘΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΕΙ ΤΟ ΣΥΝΤΟΜΟΤΕΡΟ ΔΥΝΑΤΟ.