Τρίτη, 20 Σεπτεμβρίου 2011

Ιστορία της Χαλκιδικής (Σερμύλη-Καπετανίκιο Ερμηλείας).


ΧΑΛΚΙΔΙΚΗ 

Μεγάλη χερσόνησος της Μακεδονίας μεταξύ των δύο κόλπων, του Θερμαϊκού και του Στρυμονικού, προεκτείνει τρεις μικρότερες χερσονήσους: την Κασσάνδρα (Φλέγρα ή Παλλήνη) προς δυσμάς, τη Σιθωνία (Λογγός ή Λογγού) στη μέση, μεταξύ Τορωναίου και Σιγγιτικού κόλπου, και το Άγιον Όρος (Άθως ή Ακτή) προς ανατολάς. Τα ευρήματα στο Σπήλαιο Πετραλώνων κατέδειξαν ότι η παρουσία του ανθρώπου εδώ ξεπερνά τις 700.000 χρόνια, ενώ το κρανίο του αρχανθρώπου υπολογίζεται πως έχει ηλικία μεγαλύτερη των 200.000 ετών.
Η Μυθολογία αναφέρεται συχνά στη Χαλκιδική: στην Κασσάνδρα βρίσκεται θαμμένος ο γίγαντας του σεισμού, ο Εγκέλαδος. ο Άθως πάλι σχηματίστηκε απ’ το βράχο που έριξε εναντίον των Θεών ο ομώνυμος Γίγαντας. και η Σιθωνία οφείλει το όνομά της στο Σίθωνα το γιο του Ποσειδώνα. Εγκαταστάσεις οργανωμένης κοινωνίας έχουμε στη Χαλκιδική από το 4.000 π.Χ. και οι παλιότεροι κάτοικοί της ήταν Θράκες και Πελασγοί. Τον 8ο π.Χ. αιώνα πλήθος αποίκων καταφθάνει στην περιοχή, προερχόμενο κυρίως από τη Χαλκίδα (εξού Χαλκιδική) και την Ερέτρια. Τον 5ο π.Χ. αιώνα οι σημαντικότερες πόλεις της είναι: Ποτίδαια, Σάνη, Μένδη, Σκιώνη, Άφυτις, Όλυνθος, Σερμύλη, Γαληψός, Τορώνη, Σάρτη, Σίγγος, Άκανθος, Ανθεμούς και η πατρίδα του Αριστοτέλη Στάγιρα. Στα τέλη του 5ου αιώνα οι 32 πόλεις της Χαλκιδικής ιδρύουν, υπό την ηγεσία της Ολύνθου, το «Κοινόν των Χαλκιδέων». Το 348 π.Χ. ο Φίλιππος ενσωματώνει την περιοχή στο Μακεδονικό Βασίλειο. Στα ελληνιστικά χρόνια ιδρύονται τρεις μεγάλες πόλεις: Κασσανδρεία (315), Ουρανούπολη (315) και Αντιγόνεια (στη μέση της Καλαμαριάς το 280 π.Χ.). το 168 περνά στα χέρια των Ρωμαίων και παρακμάζει. Στους χριστιανικούς αιώνες θα δεχθεί πολλές καταστροφικές επιδρομές, όπως των Γότθων (269), των Ούνων (6ο αι.) και των Καταλανών (1307). Μετά τον 9ο αι. το μεγαλύτερο μέρος της περνά στα χέρια των Αγιορειτών. από τους συνοικισμούς δε των μοναστηριακών «παροίκων θα προέλθουν πολλά νέα χωριά, που θα αναπτυχθούν πλάι στα υπάρχοντα προπολλού. Μετά το 12ο αι. στα πλαίσια της τότε διοικητικής μεταρρύθμισης διαιρέθηκε στα καπετανίκια: Καλαμαριάς, Ερμηλείας, Ιερισσού, Κασσανδρείας και Λογγού. Το 1430 υποδουλώνεται στους Τούρκους. Με εξαίρεση την Καλαμαριά, όπου εγκαταστάθηκαν αμιγείς μουσουλμανικοί πληθυσμοί, οι άλλες περιοχές και κυρίως τα Μαδεμοχώρια θα οργανωθούν και θα αντιμετωπίσουν τη δουλεία. Το Μάιο του 1821 επαναστατεί χωρίς επιτυχία, με συνέπεια να καταστραφεί ολοσχερώς. Θα δυναμώσει πάλι και το 1854 θα συγκλονιστεί από νέα επανάσταση υπό τον Τσιάμη Καρατάσιο. Η πολυπόθητη ελευθερία θα έλθει τελικά τον Οκτώβριο του 1912.

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σας ενημερώνουμε ότι τα σχόλια θα αναθεωρούνται πριν δημοσιευτούν στο blog επειδή, όπως φάνηκε στην πορεία, κάποιοι χρησιμοποιούν την αμεσότητα της δημοσίευσης για να προσβάλλουν το blog και τους αναγνώστες του.
Δεν πρόκειται να λογοκρίνεται κανένα σχόλιο που θα περιλαμβάνει καλοπροαίρετη κριτική ή θα διορθώνει κάποιο δικό μας σφάλμα. Τα μόνα σχόλια που θα απορρίπτονται είναι τα υβριστικά και τα spam.
ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ ΘΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΕΙ ΤΟ ΣΥΝΤΟΜΟΤΕΡΟ ΔΥΝΑΤΟ.