Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2012

Τι μέλλει γεννέσθαι;

Πραγματικά δεν έχω ιδέα τι μπορεί να συμβεί αύριο.

Ακούω, βλέπω, διαβάζω πολλά και διάφορα σενάρια από πολλούς ειδήμονες, οικονομολόγους, στατιστικολόγους, πολιτικούς,δημοσιογράφους, δασκάλους, συμφοιτητές μου.

Το μόνο κοινό σε όλα όσα υποστηρίζουν, είναι ότι όλα είναι υποθέσεις.

Υποθέσεις για το τι θα πάθει η χώρα μας, τι θα πάθουμε εμείς,είτε συνεχίσουμε υπό την εποπτεία του Δ.Ν.Τ. είτε φύγουμε από αυτή.

Οι υποθέσεις αυτές λίγο πολύ γνωστές και όλες συγκλίνουν σε 2 σενάρια.

Δύο τρομακτικά σενάρια για όλους μας.

Το ένα προσφέρει αργό θάνατο ενώ το άλλο ξαφνικό.
Οκ, ίσως υπερβάλλω, ίσως όμως και όχι.

Ίσως έχω επηρεαστεί από όλα αυτά που ακούγονται, γράφονται, λέγονται.
Ίσως επηρεάστηκα από αυτό το βίντεο που βλέπω έναν "ξένο" να μιλάει με τόσο ζήλο για μία άλλη χώρα από τη δική του κι έχω πάρει μία μικρή δόση εθνικιστικού παραξυσμού που κυκλοφορεί τελευταία γύρω μας και μας απειλεί.
Γιατί ούτε κι αυτό ξέρω ότι είναι καλό. Οτιδήποτε αποκλίνει του μέσου όρου λένε ότι δεν είναι συνήθως καλό.

Ποιοι τα λένε αυτά; --->Οι ίδιοι τα λένε που κάνουν τις παραπάνω υποθέσεις.

Αλλά τι κάθομαι και λέω; Σάμπως και ξέρω τίποτα κι εγώ;
Τίποτα δεν ξέρω, τίποτα δεν ξέρουμε.
Απλά περιμένουμε. Περιμένουμε να μάθουμε τι μέλλει γενέσθαι.
Περιμένουμε τις εξελίξεις που θα τις καθορίσουν αυτοί που διαχειρίζονται τις τύχες μας και θα αποφασίσουν για μας χωρίς εμάς.






Κι ως τότε;


Ή θα μας καθησυχάσουν ή θα επικρατήσει το χάος.


Ωχ, κι άλλη μια υπόθεση.Και την έκανα εγώ.


Τελικά, αν υπάρχει κάτι που μπορώ να συμπεράνω, είναι ότι επικρατεί ένας γόρδιος δεσμός που μας έχει δέσει όλους μας, και κανείς δεν μπορεί να τον λύσει.
Και κανείς δεν μπορεί να μαντέψει αν θα κρατήσει για καιρό. Κανείς.


Εκτός από έναν(;).


Τον χρόνο.


Και μόλις σας ξόδεψα λίγο αλλά πολύτιμο χρόνο από τη ζωή σας, για να διαβάσετε κάποιες υποθέσεις που πολύ πιθανό να τις έχετε κάνει κι εσείς κάποια φορά.

Κι όχι μόνο μία φορά. Ξανά και ξανά. Τα ίδια και τα ίδια.


Και δε θα ζητήσω συγνώμη γι' αυτό από σας, αλλά θα ζητήσω από μένα, γιατί πολύ απλά αναλώνω όλο μου το χρόνο σε σκέψεις,σε σκέψεις ... και σε σκέψεις.

Δεν κάνω κάτι για να μετουσιώσω αυτές τις σκέψεις σε πράξεις, σε ουσιώδεις πράξεις.
Σε πράξεις που θα μπορέσουν κάποια στιγμή να λύσουν αυτόν τον γόρδιο δεσμό.

Τα αφήνω όλα στον χρόνο. Τα αφήνουμε όλα στον χρόνο.




Και τέλος, υπάρχει απάντηση χωρίς υποθέσεις στο "τι μέλλει γενέσθαι;" ;
Σας το λέω με απόλυτη βεβαιότητα. ΟΧΙ.

Υπάρχει όμως κάποια πιθανότητα να προσαρμόσουμε όλες τις υποθέσεις ώστε να συγκλίνουν σε μία απάντηση; Μία απάντηση που θα μας ικανοποιήσει όλους;
Σας το λέω με απόλυτη βεβαιότητα. ΔΕΝ ΞΕΡΩ.

Αλλά ας προσπαθήσουμε. Δεν έχουμε να χάσουμε τίποτα περισσότερο από αυτό που χάνουμε διαβάζοντας αυτές τις σειρές. Δηλαδή χρόνο.




Μην αγχωθείτε όμως, έχουμε χρόνο. Αρκετό για να τα αλλάξουμε όλα προς το καλύτερο ή και να τα καταστρέψουμε. Σίγουρα όμως, όχι για χάσιμο.



Καλή σας μέρα. :)




2 σχόλια:

  1. Δήμητρα Βυζαϊτου12 Φεβρουαρίου 2012 - 7:32 μ.μ.

    Καλησπέρα!
    Ευτυχώς που δε ζήτησες συγνώμη, γιατί αν ζητούσες, μάλλον δε θα σου την έδινα. Κι αυτό γιατί είναι απόλυτα φυσικό όταν υπάρχει τόση αβεβαιότητα γύρω μας, να ανυσηχούμε. Και γιατί χαίρομαι που εκφράζεται αυτή η ανυσηχία με λόγια και το γεγονός ότι αγωνιζόμαστε με σκέψεις να καταλάβουμε τι συμβαίνει και πως μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε μου δίνει ελπίδα. Και μάλιστα νομίζω ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος για να προχωρήσουμε σε πράξεις, από το να κάνουμε πρώτα σκέψεις, διάφορες σκέψεις, καλές και κακές, γιατί έτσι είναι η φύση μας. Η δύναμή μας θα φανεί στο να ξεχωρίσουμε τι καλές από τις κακές, να επιλέξουμε να αγωνιστούμε με τις καλές, να τους δώσουμε χρόνο και χώρο να ωριμάσουν και από μόνες τους θα αποκτήσουν διαύγεια και θα γίνουν πράξεις που θα μας οδηγήσουν στο επιθυμητό αποτέλεσμα. Πιστεύω σ΄αυτό γιατί ακόμη και ο θάνατος ένα μεταβατικό στάδιο είναι. Η ζωή και το καλό αποτελούν τις μεγαλύτερες δυνάμεις.

    Επίσης πιστεύω πως δεν είμαστε μόνοι. Είδα το βίντεο και παρακολουθώ τα διάφορα δημοσιεύματα τύπου και εδώ στη Γερμανία. Ακόμη παρατηρώ τι μου λένε συχνά, αυθόρμητα, γερμανοί γνωστοί μου γνωρίζοντας ότι είμαι Ελληνίδα. Και όλο και περισσότερες φωνές εκφράζουν ειλικρινής αλληλεγγύη.

    Με αγάπη... Δήμητρα Βυζαϊτου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μήπως ο Δήμος μας πτώχευσε πρόωρα, γι' αυτό και τα σβηστά φώτα στο δρόμο;
    Ή μήπως επειδή πριν κανά δυο βδομάδες τα είχαν και έκαιγαν ολημερίς είπαν να τα σβήσουν για να έρθουν στα ίσα;

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Σας ενημερώνουμε ότι τα σχόλια θα αναθεωρούνται πριν δημοσιευτούν στο blog επειδή, όπως φάνηκε στην πορεία, κάποιοι χρησιμοποιούν την αμεσότητα της δημοσίευσης για να προσβάλλουν το blog και τους αναγνώστες του.
Δεν πρόκειται να λογοκρίνεται κανένα σχόλιο που θα περιλαμβάνει καλοπροαίρετη κριτική ή θα διορθώνει κάποιο δικό μας σφάλμα. Τα μόνα σχόλια που θα απορρίπτονται είναι τα υβριστικά και τα spam.
ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ ΘΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΕΙ ΤΟ ΣΥΝΤΟΜΟΤΕΡΟ ΔΥΝΑΤΟ.