Τρίτη, 2 Ιουλίου 2013

Ο καθηγητής Στεργιούδης Μάκης εκφράζει τη δική του άποψη περί αποτυχίας στις Πανελλαδικές

Ο Ορμυλιώτης καθηγητής κ. Στεργιούδης Μάκης δίνει τη δική του άποψη σχετικά με την ανάρτηση που δημοσιεύτηκε χθες στο blog "Τις πταίει;", αναρωτιέται ένας γονιός, για τις αποτυχίες μαθητών στο λύκειο Ορμύλιας

Δείτε την απάντησή του παρακάτω:


Μάθηση είναι μια διαρκής διαδικασία που θέλει μόχθο και πόνο.... δεν είναι τυχαίο πως τα παλιότερα χρόνια, τα διάφορα εκδιδόμενα βιβλία ονομάζονταν "πονήματα". 

α)αναρωτιέται κανείς, πόσο πονέσαν τα παιδιά μας για να επιτύχουν το "όνειρο ζωής"; κόπιασαν όσο θα έπρεπε; ή τον περισσότερο χρόνο τους τον περνουν μπροστά σε μια οθόνη ενός ηλεκτρονικού υπολογιστή;
β) οι καθηγητές δεν είναι μάγοι....δεν έχουν τέτοιο ταλέντο, αν το είχαν, πολύ πιστεύω πως θα άλλαζαν επάγγελμα! συνοδοιπόροι είναι στον αγώνα των παιδιών μας, δείχνουν το δρόμο, αν και απαξιωμένοι από όλους, από τους γονείς, τους μαθητές, τους φροντιστές κτλ
γ) αναρωτιέμαι επίσης, γιατί πάντα χρεώνονται την όποια αποτυχία οι "κακοί καθηγητές" του σχολείου και όχι οι "φροντιστές" στους οποίους εμπιστευτήκαμε τα παιδιά και τον οβολό μας. Ενώ την πιθανή επιτυχία την πιστώνονται οι 'φροντιστές" και ανακοινώνουμε σε τοπικές εφημερίδες τις ευχαριστίες μας στους 'φροντιστές", λησμονώντας τους καθηγητές του σχολείου. Άραγε, η αποτυχία είναι του καθηγητή....και η επιτυχία του παιδιού μας; 
δ) θέλουμε ένα μαθητοκεντρικό σχολείο, λένε οι ειδικοί! αλλά για το θεό γονείς, δεν είναι το κέντρο του κόσμου το δικό μας παιδί! ούτε είναι ένας μικρός Αϊνστάιν το βλαστάρι μας! έτυχε να ακούσω σε παρέες, γονείς να καμαρώνουν για τα παιδιά τους, ως τερατάκια μορφώσεως και όχι ως τερατάκια συμπεριφοράς! Μάλιστα δε , για την επιτυχία τους να περάσουν την τάξη, τους παίρνουμε δώρα διόλου ευκαταφρόνητα....lap-top, μηχανάκια κτλ.... 
ε) απαιτούμε καλούς καθηγητές! αλλά ένας καθηγητής απαξιωμένος, εμπαιγμένος, με γονείς μη συνεργάσιμους, με κομμένα φτερά, μόνο καλός ΔΕΝ μπορεί να είναι! όταν φτάνουμε στην πόρτα του σχολείου, πάμε για να ρωτήσουμε για τα παιδιά μας ή για να υποδείξουμε και να αποδείξουμε στους καθηγητές την κρυμμένη τελειότητα του παιδιού μας; 
στ) μήπως και μεις ως γονείς δε λέμε στα παιδιά μας: "μη διαβάζετε όλα τα μαθήματα, μόνο τα πανελλαδικά διαβάστε" ενώ ταυτόχρονα έχουμε την απαίτηση από τους καθηγητές να βάλουν υψηλούς βαθμούς στα υπόλοιπα γιατί θα καταστρέψουν το μέλλον των παιδιών μας; πόσοι από εμάς θα δεχτούμε ένα 8αρι στα θρησκευτικά, μιας και ο κανακάρης μας έδινε συνεχώς "λευκή", μιας και δεν είχε καμιά υποχρέωση(;) να διαβάσει και να εξεταστεί σε ένα μη πανελλαδικώς εξεταζόμενο μάθημα; Μήπως εμείς οι ίδιοι δεν θα είμαστε αυτοί που θα καυγαδίσουμε με το γυμναστή, το θεολόγο, τον πληροφορικάριο για τους χαμηλούς βαθμούς που έβαλε στο βλαστάρι μας; 
ζ) πόσοι από εμάς δεν έχουμε πει: "μα καλά, το παιδί μου είναι θεωρητική, γιατί να διαβάσει χημεία ή φυσική.... και αυτός ο τρελλός/η καθηγητής/τρια όλο απαιτήσεις είναι...ακούς εκεί να τους δώσει 20 ερωτήσεις να διαβάσουν για διαγώνισμα! χάθηκε βρε αδερφέ να τος δώσει τα θέματα και μάλιστα απαντημένα, μη χρειαστεί να ψάξουν κιόλας τις απαντήσεις στο βιβλίο"! 
η) λέμε πως οι καθηγητές δεν δίνουν πολύ υλικό ή αδιαφορούν για τους μαθητές τους....άραγε, αναρωτιέμαι και πάλι ο αφελής, πόσες φορές δεν άκουσαν οι καθηγητές τη φράση: " δεν διάβασα, εγώ διαβάζω για το φροντιστήριο"!!!
προτείνω μια λύση για το θέμα των υψηλών βαθμών. Ο μαθητής να παίρνει απολυτήριο και με μηδέν! Ναι, και με μηδέν! το κέρδος θα είναι πολλαπλό. i) οι καθηγητές θα απαγκιστρωθούν από την πίεση των γονέων για υψηλή βαθμολογία ii) το 'μέλλον" που μάλλον θα φαντάζει και λαμπρό για τους κατέχοντες απολυτήριο ακόμη και με μηδέν, ΔΕΝ θα εξαρτάται από τους καθηγητές! έτσι θα αποσοβηθούν κρίσεις μεταξύ γονέων-καθηγητών και εκφράσεις του τύπου : "έκοψες το παιδί μου....ενώ εγώ του είχα κλείσει θέση στο δημόσιο"! iii) πλήρη απαγκίστρωση των εισαγωγικών εξετάσεων από το σχολείο...ας γίνονται το Σεπτέμβρη, αφού τα παιδιά αποφοιτήσουν, όπως γίνονται σε τόσες άλλες χώρες! 
iv) ας πάψουμε να θεωρούμε το σχολείο parking των παιδιών μας! είναι τραγικό να το επισκεπτόμαστε μόνο στις εγγραφές και στην επίδοση των ελέγχων επίδοσης! 
v) ας ασχοληθούμε και λίγο με τα παιδιά μας....δίνοντας τους μια αγκαλιά, ένα λόγο παρηγορητικό, ας τα αφουγκραστούμε και λίγο. Μην καθησυχάζουμε τη συνείδησή μας δίνοντας τα πανάκριβα δώρα...
το σχολείο μας κινδυνεύει..... ναι, κινδυνεύει! και όσο κινδυνεύει το σχολείο, άλλο τόσο κινδυνεύει η κοινωνία! 
κλείνοντας, θυμήθηκα ένα ποίημα του Παλαμά, το καταθέτω σαν επίλογο:


Στον Δάσκαλο
Του Κωστή Παλαμά
Σμίλεψε πάλι, δάσκαλε, ψυχές!
Κι ότι σ’ απόμεινε ακόμη στη ζωή σου,
Μην τ’ αρνηθείς! Θυσίασέ το ως τη στερνή πνοή σου!
Χτισ’ το παλάτι, δάσκαλε σοφέ!
Κι αν λίγη δύναμη μεσ’ το κορμί σου μένει,
Μην κουρασθείς. Είν’ η ψυχή σου ατσαλωμένη.
Θέμελα βάλε τώρα πιο βαθειά,
Ο πόλεμος να μη μπορεί να τα γκρεμίσει.
Σκάψε βαθειά.Τι κι’ αν πολλοί σ’ έχουνε λησμονήσει;
Θα θυμηθούνε κάποτε κι αυτοί
Τα βάρη που κρατάς σαν ‘Ατλαντας στην πλάτη,
Υπομονή! Χτίζε, σοφέ, της κοινωνίας το παλάτι!
ΣΤΕΡΓΙΟΥΔΗΣ ΜΑΚΗΣ

5 σχόλια:

  1. Κύριε Στεργιούδη δεν θα διαφωνήσω μαζί σας για όσα αφορούν τη συμπεριφορά πολλών γονέων απέναντι στους καθηγητές. Σίγουρα υπάρχουν πολλοί γονείς που θεωρούν ότι ο γιος ή η κόρη τους είναι ότι είναι το κέντρο του κόσμου ή ένας μικρός Αϊνστάιν, και να εκδηλώνουν αυτό το πιστεύω τους σε συζητήσεις με τους καθηγητές παρουσία των παιδιών τους. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα τα παιδιά να γίνονται περισσότερο απείθαρχα. Θέλω να πιστεύω ότι δεν είμαι ένας τέτοιος γονιός. Κάποτε σε μια συγκέντρωση καθηγητών και γονέων ένας καθηγητής είπε ότι πολλοί γονείς έχουν μπερδέψει την ανατροφή με τη διατροφή, με αποτέλεσμα να μην μιλάνε τα παιδιά με τους γονείς τους με τα γνωστά αποτελέσματα.
    Όσον αφορά τα φροντιστήρια, δεν φταίνε οι καθηγητές αν το φροντιστήριο για την τρίτη λυκείου έγινε απαραίτητο ούτε για την απαξίωση του σχολείου, εκείνος που φταίει είναι η πολιτεία η οποία με τον τρόπο που κάνει τις εξετάσεις οδηγεί τα παιδιά μας στο φροντιστήριο. Δεν μπορώ όμως να δεχθώ τους φοβερά μεγάλους προφορικούς βαθμούς και με πολύ μικρούς γραπτούς, για το ίδιο μάθημα
    Επίσης διαφωνώ ριζικά με τα απολυτήρια με βαθμό κάτω του 10, διότι θα είναι ένα χαρτί χωρίς καμιά αξία.
    Όσο αφορά το ποίημα του Παλαμά. Πολλά γράμματα δεν ξέρω, αυτό όμως το ποίημα είναι γραμμένο σε απλή γλώσσα.
    Το ποίημα από το λίγο που καταλαβαίνω δεν αναφέρεται κατά κύριο λόγο στο γνωστικό μέρος αλλά στο παιδαγωγικό, αυτό που ο λαός ονομάζει παιδεία. Όταν λοιπόν δημιουργείς παιδεία, δεν κουράζεσαι, μαθαίνεις τα παιδιά πώς να συμπεριφέροντε, διδάσκεις σεβασμό για το συνάνθρωπο σου, μαθαίνεις στα παιδιά να αγωνίζονται, για τα δικαιώματα τους, οπότε ποτέ κανείς δεν σε ξεχνά γιατί έχεις βάλει γερά θεμέλια στο να κτίσεις μια κοινωνία με περισσότερους σωστούς ανθρώπους. Έχεις λειτουργήσει σαν ΔΑΣΚΑΛΟΣ.
    Αυτό όμως δεν μπορεί να συμβεί όταν κοιτάτε πότε να τελειώσετε το ωράριο και να φύγετε. Πολλές φορές έτυχε να έρθουν γονείς στο σχολείο να ρωτήσουν για τα παιδιά τους και οι καθηγητές να λείπουν στις 11 το πρωί, διότι τελείωσε το διδακτικό τους ωράριο, το παιδαγωγικό τους ωράριο πότε άρχισε και πότε τελείωσε.
    Για ένα πράγμα σας δίνω δίκιο. Ο μισθός σας για το λειτούργημα που κάνετε είναι εξευτελιστικός και ίσως αυτό να μην σας δίνει κίνητρο για να το κάνετε σωστά. Παρ’ όλα αυτά όμως εσείς πρέπει να κάνετε το καθήκον σας γιατί πάνω απ’ όλα είστε ΔΑΣΚΑΛΟΙ.
    Ο γονιός της αρχικής ανάρτησης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μονομερής απάντηση, τουτέστιν αγιοποίηση του κλάδου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αγαπητέ "ανώνυμε γονέα" σας ευχαριστώ για την επιστολή σας! Η απάντηση μου στην αρχική σας ανάρτηση ΔΕΝ ήταν ένα κείμενο που δικαιολογεί τα δικά μας τραγικά λάθη, όταν συμπεριφερόμαστε ως δημόσιοι υπάλληλοι, με την αρνητική έννοια πλέον του όρου!
    Άλλωστε, είχε πολλές φορές τη λέξη "μήπως"! Απλές παρατηρήσεις έκανα από μια άλλη σκοπιά.
    α) Όσον αφορά στους μεγάλους προφορικούς βαθμούς, σας απάντησα ήδη στην προηγούμενη ανάρτηση μου. Σας παραπέμπω λοιπόν εκεί.
    β) Ήδη το σχολείο και το απολυτήριο λυκείου είναι απαξιωμένο, απλά γιατί το παίρνουν όλοι!Σήμερα, πρέπει να κάνεις αίτηση για να μείνεις στην ίδια τάξη! Βέβαια, δεν είμαστε οι καθ'ύλην αρμόδιοι για να το λύσουμε. Απλές διαπιστώσεις κάνουμε και την αγωνία μας εκφράζουμε, ο καθένας από το δικό του μετερίζι. Αλήθεια όμως, ποια η αξία ενός απολυτηρίου με 10; Ή ακόμη χειρότερα, εισάγονται στην τριτοβάθμια εκπαίδευση με βαθμούς πρόσβασης κοντά στο 2 και το 3! Δεν είναι τραγικό; Όταν λοιπόν, εισάγονται με τέτοιους βαθμούς σε ΑΕΙ ή ΤΕΙ , τότε σε τι μας προβλματίζει ένα απολυτήριο με 2 ή 3...απλά αποδεχόμαστε ως γονείς τον ψεύτικο βαθμό του 10;
    γ) Όσον αφορά στον παιδαγωγικό ρόλο του Δασκάλου, πολύ θα χαρώ, μιας και επώνυμα γράφω, να με συναντήσετε και να τα πούμε από κοντά!
    δ) Πολλές φορές επισκεφθήκατε , γράφετε, το σχολείο και κάποιοι καθηγητές πιθανόν έλειπαν! Σας ενημερώνω λοιπόν, (καλοπροαίρετα σκεπτόμενος) πως πολλοί συνάδελφοι ανήκουν λειτουργικά σε 2 ή και σε 3 σχολεία, πράγμα που σημαίνει και, μην αμφιβάλλετε, πως την ίδια μέρα (ναι την ίδια), μπορεί να συνέχιζει σε κάποιο άλλο σχολείο την διδακτική του εργασία! Επιπροσθέτως, μπορεί να έλειπε στη διεύθυνση για διοικητικά θέματα ή αλληλογραφία!
    Ας μη θεωρηθεί, γιατί δεν είναι, η απάντηση μου ως διένεξη! Πονώ τον τόπο μου, όπως πιστεύω και εσείς, τιμώ τα σχολεία της Ορμύλιας στα οποία φοίτησα (Δημοτικό+Γυμνάσιο+Λύκειο) καθώς και όλους τους καθηγητές μου στους οποίους είμαι ευγνώμων για ό,τι μου προσέφεραν, άλλος λιγότερο , άλλος περισσότερο!

    Είμαι ανοιχτός σε όποιον διάλογο και φιλική συζήτηση θέλετε στο μέλλον, Γιατί όχι, με καλό τσιπουράκι και μεζέ στην παραλία μας!
    με τιμή

    ΣΤΕΡΓΙΟΥΔΗΣ ΜΑΚΗΣ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Για να μπορέσει να πάει μπροστά η εκπαίδευση συνεργάζονται τρία μέρη: οι μαθητές, οι γονείς και οι δάσκαλοι, με τη ευρεία έννοια του όρου. Τη πολιτεία δεν την λαμβάνουμε υπ’ όψιν διότι με τα μέτρα που παίρνει μάλλον δεν ενδιαφέρεται για την εκπαίδευση των παιδιών.
    Σ ’αυτή λοιπόν τη συνεργασία για τυχόν λάθη ή παραλείψεις τη μικρότερη ευθύνη την έχουν οι μαθητές, και την υπόλοιπη ευθύνη τη μοιράζονται τα άλλα δύο μέρη δηλ. οι γονείς και οι καθηγητές. Το θέμα όμως δεν είναι να δούμε ποιος έχει τη μεγαλύτερη και ποιος τη μικρότερη ευθύνη από τους γονείς και τους καθηγητές και να κατηγορεί ο ένας τον άλλο και άκρη να μην βρίσκουμε.
    Εφ’ όσον δεχθούμε ότι έχει γίνει κάτι λάθος εκείνο που πρέπει να κάνουμε είναι να διορθώσουμε το λάθος και να προσπαθήσουμε να μην το ξανακάνουμε.
    Η αλληλοφαγομάρα σε τέτοιους δύσκολους καιρούς, δεν διορθώνει τυχόν λάθη και το κυριότερο διασπά την ενότητα των παιδιών, γονέων, δασκάλων με αποτέλεσμα η εκπαίδευση να μένει πίσω, ότι χειρότερο για τα παιδιά αλλά βούτυρο στη φέτα αυτών που δεν θέλουν μια σωστή παιδεία.
    Γι αυτό λοιπόν ας αφήσουμε τις αλληλοκατηγορίες ας αναλάβουμε ο καθένας το μέρος της ευθύνης που μας ανήκει και ας συνεργαστούμε για να μπορέσουμε να δώσουμε λίγη ελπίδα στα παιδιά για ένα καλύτερο δημόσιο σχολείο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Γεια σας! Χαίρομαι να διαβάζω τέτοια κείμενα και σχόλια μιας και αν μη τι άλλο αποδεικνύουν ότι υπάρχουν άνθρωποι που ενδιαφέρονται και πραγματικά προβληματίζονται για την εκπαίδευση και την παιδεία των παιδιών στην Ελλάδα.
    Έχοντας προσωπικά υπάρξει μαθητής τα τελευταία 23 χρόνια έχω κατά καιρούς κάνει διάφορες σκέψεις για το θέμα το οποίο συζητάμε και που κατά την γνώμη μου μπορεί να περιγραφεί με ένα ερώτημα ''Πως μπορούμε να εμφυσήσουμε στα παιδιά μας αξίες που θεωρούμε σημαντικές ώστε να γίνουν ότι καλύτερο ο καθένας τους και να αποτελέσουν στο μέλλον συστατικά μιας καλύτερης κοινωνίας από την δική μας;''.
    Η δε μεγαλύτερη μας αγωνία έγκειται πιστεύω στο φόβο μας μήπως τελικά τα παιδιά μας αποτύχουν να ζήσουν ομορφότερα τόσο σε προσωπικό όσο και συλλογικό επίπεδο.
    Προσωπικά πιστεύω ότι καθετί που αφορά σε μια κοινή προσπάθεια θα πρέπει να έχει τουλάχιστο έναν κοινό στόχο που έχει γίνει ξεκάθαρος σε όλα τα εμπλεκόμενα μέρη, ειδάλλως αυτή η κοινή προσπάθεια απειλείται. Οι γονείς είναι σημαντικοί και ίσως θα έπρεπε παράλληλα με την εκπαίδευση των παιδιών τους να έχουν και οι ίδιοι πρόσβαση σε εκπαίδευση για την επίλυση δικών τους αδυναμιών που αντιμετωπίζουν στο έργο τους και σίγουρα στο να τους υπενθυμίζεται ο κοινός στόχος κατά τακτά διαστήματα. Το ίδιο και οι δάσκαλοι.
    Οι μαθητές έχουν μια πολύ σημαντική ιδιότητα κατ΄ εμέ, είναι εν δυνάμει και μερικές φορές ταυτοχρόνως και γόνεις, λόγω της ισχυρής επίδρασης της μίμησης στην συμπεριφορά τους αλλά και δάσκαλοι για τον ίδιο λόγο. Όταν οι συμπεριφορές που καλούνται να μιμηθούν τα παιδιά σαν ένα πρώτο μέρος της μαθητικής διαδικασίες είναι εντελώς διάφορες μεταξύ τους τα παιδιά είτε συγχύζονται είτε υιοθετούν αυτή που τους αρέσει, ως επι το πλείστον ασυνείδητα κατά την άποψη μου πάντα. Με αυτό το συλλογισμό θεωρώ σημαντική την επικοινωνία του γονέα με το δάσκαλο.
    Έπειτα ερχόμαστε στο δια ταύτα, οι επιστήμη έχει να μας διδάξει ότι αυτό που θεωρούμε τώρα σωστό τις περισσότερες φορές πρόκειται να αναθεωρηθεί ακόμη και να αποδειχτεί λάθος, αλλά το σημαντικό είναι ο τρόπος σκέψης που οδηγεί στο καινούργιο και στην εξέλιξη. Ο τρόπος σκέψης είναι το ζητούμενο για μένα, να μπορούν τα παιδιά μας να μάθουν να σκέπτονται με τρόπο που θα επιτρέπει και θα διευκολύνει την μεταξύ τους επικοινωνία και που θα προωθεί την συνεργασία για περαιτέρω προσωπική και συλλογική πρόοδο.
    Για μένα η σωματική υγεία και η καθιέρωση του αθλητισμού και της άσκησης με σοβαρό και μεθοδικό τρόπο είναι ένα από τα κλειδιά της επιτυχίας στην διαδικασία της εκπαίδευσης.
    Το μοντέλο που συζητάμε είναι ένα μοντέλο μάθησης που δυστυχώς χρειάζεται αναμόρφωσης για να πετύχει τους παραπάνω στόχους και αυτό συμβαίνει παγκοσμίως, η Ινδία και η Κίνα είναι από της χώρες που επενδύουν παρά τις τεράστιες ελλείψεις τους, πολύ σοβαρά σε μια νέα εκπαιδευτική διαδικασία που θα ξεπεράσει την δυτική παιδεία και φαίνεται να έχει προσελκύσει το ενδιαφέρον όλων των δυτικών κολοσσών στα θέματα εκπαίδευσης δηλ Μ. Βρετανια, Γαλλία και ΗΠΑ.
    Τέλος το μαγικό με τα παιδιά είναι ότι αν σταθούν λιγάκι τυχερά και εφοδιαστούν καλά μπορούν να ανταπεξέλθουν επιτυχώς στη ζωή εάν δε τύχει να συναντήσουν και καλούς δασκάλους τότε μπορεί να μεγαλουργήσουν και αν τέλος έχοντας καλούς δασκάλους και επαρκείς γονείς κλειθούν να αντιμετωπίσουν τεράστια προβλήματα τότε ίσως να μπορέσουν και να τα λύσουν.
    Το ξέρω ότι δεν ήμουν απόλυτα στο θέμα για θυμηθώ το μάθημα της έκθεσης αλλά αισθάνθηκα την ανάγκη να μοιραστώ κάποιες από τις σκόρπιες σκέψεις μου μιας και δεν είμαι ειδήμων επί του θέματος.
    Μίλτος Τριανταφύλλου

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Σας ενημερώνουμε ότι τα σχόλια θα αναθεωρούνται πριν δημοσιευτούν στο blog επειδή, όπως φάνηκε στην πορεία, κάποιοι χρησιμοποιούν την αμεσότητα της δημοσίευσης για να προσβάλλουν το blog και τους αναγνώστες του.
Δεν πρόκειται να λογοκρίνεται κανένα σχόλιο που θα περιλαμβάνει καλοπροαίρετη κριτική ή θα διορθώνει κάποιο δικό μας σφάλμα. Τα μόνα σχόλια που θα απορρίπτονται είναι τα υβριστικά και τα spam.
ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ ΘΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΕΙ ΤΟ ΣΥΝΤΟΜΟΤΕΡΟ ΔΥΝΑΤΟ.